Galerie 37 Spaarnestad

Persbericht

Tentoonstellingen
Tussen 14 maart en 18 april zijn bij Galerie 37 Spaarnestad twee solotentoonstellingen te zien:

OGEN GESLOTEN , Barbara Guldenaar, tekeningen
HIMMEL EN JOY, Joncquil, schilderijen en installatie

Beide kunstenaars tonen in hun nieuwe werk een intrigerende, soms donkere wereld met fabelachtige verschijningen.

Barbara Guldenaar
Ogen Gesloten is een nieuwe reeks tekeningen en een vervolg op Dromen voor mijn zoon die Barbara Guldenaar (1971) in 2007 toonde in Galerie 37 Spaarnestad. Guldenaar maakt poëtische tekeningen met vreemde vormen, objecten en figuren, soms lief, soms huiveringwekkend. De tekeningen zijn dragers van verhalen. Letterlijk verknipt ze haar tekeningen zo nu en dan om compositieverstoring op te wekken en dichtgeslibde droomwerelden te ontwarren. Ogen Gesloten omvat een reeks tekeningen op papier en wordt versterkt door een aantal gesolariseerde werken. Deze tekeningen zijn als het nabeeld dat blijft hangen op je netvlies als je je ogen sluit: intrigerend zwart met felgekleurde spookverschijningen. Een droomwereld waarin je geen houvast meer hebt aan het kalme wit van het papier.

Joncquil
Joncquil ( 1973) schildert donkere werelden met fabelachtige verschijningen die herkenbaar lijken maar niet zijn. Een glimp, een essentie van het moment tussen vraag en antwoord. Joncquil zoekt naar datgene wat zich ogenschijnlijk buiten ons gezichtsveld afspeelt. Voor Himmel en joy liet hij zich inspireren door beeldmateriaal in het archief van Spaarnestad Photo. Onderschriften van foto's, vreemde beelden van dieren, mensen en situaties toonden hem een glimp van een waarheid die ooit bestond en die nu fragmentarisch in de lades van het archief verborgen ligt. Een tweepotige hond, een op zijn rug slapende papegaai, een zwevende tafel. Joncquil voegt ze samen in een installatie van objecten en schilderijen en vormt een merkwaardig, maar theoretisch niet onmogelijk tafereel.

De tentoonstellingen zijn te zien van 14 maart tot en met 18 april 2010.

PERSBERICHT

Galerie 37 Spaarnestad presenteert tussen 25 april en 30 mei de tentoonstelling FOAM_3h in 37. Een overzichtstentoonstelling van vijf fotografen die eerder afzonderlijk hun werk toonden in de serie FOAM_3h, een expositieprogramma van jong fotografisch talent van Foam, Fotografiemuseum Amsterdam.

Kim Boske (1978) is gefascineerd door het systeem van tijd en ruimte. In haar werk probeert zij de niet tastbare werkelijkheid vast te leggen door zich te verdiepen in de veranderlijkheid van de dingen. Haar foto's zijn gelaagd op meerdere niveaus waarbij verschillende momenten in tijd en ruimte samenvloeien. Ze legt daarbij iets vast dat je met het blote oog nooit zou kunnen zien of vastleggen.

Jan-Dirk van der Burg (1978) laat zich inspireren door het alledaagse leven. Zijn series belichten mensen die er saaie of afzonderlijke hobby's en bezigheden op na houden. Uit zijn werk spreekt zowel een zekere mate van nostalgie als een subtiele ironie ten opzichte van zijn onderwerpen. In Sex Cinema Venus verbeeldt Van der Burg aan de hand van een slideshow en enkele foto's de verhalen die zich de afgelopen dertig jaar achter de klapdeurtjes van de oudste seksbioscoop op De Wallen in Amsterdam hebben afgespeeld.

Saskia Dommisse (1975) streeft naar eenvoud, ruimte en rust in haar werk. Dit resulteert in een bijzondere en esthetische vorm van minimalisme. Fotografie is voor haar welhaast een meditatieve bezigheid waarin zij zoekt naar leegte. Dit resulteert in de abstractie die zo kenmerkend is voor haar werk. Zij gebruikt de fotografie niet om de realiteit te registreren maar om haar gevoel ten opzichte van de dingen vast te leggen. Dommisse streeft ernaar de dagelijkse omgeving op een nieuwe manier vorm te geven.

De fotografie van Mylou Oord (1987) kenmerkt zich door een uitgesproken stijl die de Zeitgeist van haar generatie goed vertegenwoordigt. Als autodidact laat Oord zich niet leiden door technische of stilistische kaders waardoor er soms ongepolijst aandoende, maar tegelijkertijd zeer intieme foto's ontstaan. Voor It Would be so Nice fotografeerde Oord vriendin en muze Aynouk Tan. In deze serie is duidelijk zichtbaar hoe voor Oord de grenzen vervagen tussen een meer snapshotachtige aanpak en een geposeerd portret.

Audrey Corregan (1982) won in 2008 met de serie Obviously de prestigieuze fotografieprijs van het Hyeres festival international de Mode & de Photographie. De tentoonstelling bestaat uit portretten van opgezette vogels, op de rug gefotografeerd, waardoor ze teruggebracht worden tot sculpturale objecten van vorm en kleur. Corregan is gefascineerd door het gegeven dat deze opgezette vogels weer door de mens en fotografie tot leven worden gebracht. Tijd en leven lijken bevroren waardoor de toeschouwer zich kan concentreren op de vorm, textuur en de kleurenpracht van de dieren.

De tentoonstelling FOAM_3h in 37 opent op 25 april en is te zien tot en met 30 mei 2010.